POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I 1. POŁOWY XVIII WIEKU
SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I 1. POŁOWY XVIII WIEKU
| poprzednie hasło FATYGA |  obszerny zwięzły | następne hasło FAUNUS |
ZALĄŻEK ARTYKUŁU HASŁOWEGO
Data ostatniej modyfikacji: 12.01.2009
Data ostatniej modyfikacji: 12.01.2009
Słowniki: L, SWil, SW, SJP notują
Słowniki: SStp, SXVI (?), Kn, T nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1643
Słowniki: SStp, SXVI (?), Kn, T nie notują
Najwcześniejsze poświadczenie: 1643
Formy gramatyczne:
|
Etymologia:
łac. faunus
mit. >>bóg pól i lasów; faunus<<:
- – Faunowie leśni, Na fletach tam [przy pasterskich koszarach] trzcinianych proste grają pieśni O swych Amaryllidach. TwarSPałTur 132.
- – Śniegi od mrozu w wieczność zatwardniałe, Lody w krysztalną postać skamieniałe, I wy, mieszkańcy lasów, faunowie, I co gonicie nimfy, satyrowie, Boginie gładkie, górne oready, Wodne najady i leśne dryjady, Jaskinie, których słońce nie dochodzi, Łożyska, w których zwierz się różny rodzi [...] Otwórzcie na mój lament uszy obie. MorszAUlKuk 19.
- – Dwunożni Faunowie Dryády [...] gonią po dąbrowie. ChróśSRozFil 43.
Patrz faunus.
Autorka: MBM
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)