POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I 1. POŁOWY XVIII WIEKU
|
|
|
szerokość:
ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 07.09.2010
HAFTOWAĆ,
*AFTOWAĆ,
*AWTOWAĆ
Słowniki:
SStp (
aftować),
SXVI (
?),
Kn (
haftować),
T (
haftować),
L (
haftować, hawtować),
SWil (
haftować),
SW (
haftować, hawtować, aftować),
SJP (
haftować) notują
Formy gramatyczne:
Etymologia:
niem. heften 'zszywać grubym ściegiem'
1.
>>wyszywać, przetykać nićmi, tworząc wzór<<
:- – Háftuię/ Plumo [...]. vide Wyszywam & Háftowány. Kn 221.
- – Ucieka iedęn Naslicznym koniu rząd bogaty złocisty Husarską modą suknie iedwabne kołpak hawtowany bogaty. PasPam 97.
- – Nasiało się tedy po wszystliey Polszcze rzeczy Tureckich, Owych Hawtowanych rzeczy Slicznych. PasPam 246.
- – Srebrnych Rządow, Rządzikow, y śiedzeń háftowánych, lubo tásiem iedwabnych, okrom gołego rzemieniá, tákże ná sukniách błátu, okrom sukná, álbo futer drogich [...] niech się nie godzi [...] záżywać. FredKon 13.
- – Haftuię. [...] 2) sticken in Gold. [...] broder. [...] § [...] delikatnie w złoto haftuie. T 443.
2.
>>zszywać ranę<<
:- – Háftuię ránę/ Suo plagam [...]. Committo oras plagae suturis [...]. Kn 221.
- – Haftuię. 1) heften eine Wunde. [...] coudre une plaïe. [...] § 1) haftować ranę. T 443.
wyświetl dyskusję na temat hasła (0 wiadomości)