Słownik XVII wieku

POLSKA AKADEMIA NAUK | INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO
SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I 1. POŁOWY XVIII WIEKU

| | | szerokość:

poprzednie hasło ŁAPAĆ

następne hasło ŁAPIGROSZ

ARTYKUŁ HASŁOWY W TRAKCIE OPRACOWANIA
Data ostatniej modyfikacji: 04.03.2008

ŁAPEĆ rzecz. m

Słowniki: SXVI, Kn, T, L (XVI, XVII), SWil, SW, SJP notują
Słownik SStp nie notuje

Formy gramatyczne:

M.				łapcie
D.				łapci

Etymologia:

rus. łapotniki

zwykle w lm. >>obuwie zrobione z łyka, skóry, słomy, itp.<<:

– Kurpié/ postoły/ łápcié. Calceamenta ex philyra, vel libro tiliae, vel arterius arboris. Solea spartea pes induitur [...] . Kieścień Trépki. [...] vide Obow. Kn 338.
– Kurpie łapcie/ Calceamenta ex philyra, vel libro tiliae. SzyrDict 143.
– Ieden Korab ná pálcu, á drugi ná grzbiecie, Nosi ten zacny Szláchcic, bo żadnego Zwierzá, Nie mász żeby go oprocz łapci á kołnierzá, Tám sáme tylko rysie, wyglądáią cynki. Pod kontusz nie wszył sobie są y morskie świnki. PotPocz 132.
– Łapcie, plur. kurpie,plur. Bast = Schuhe. galoches, f. plur.sabots. T 714.

Autorka: WW